Το μονόπλευρο αφήγημα περί θυμάτων της τρομοκρατίας και διωγμών στη Μέση Ανατολή

Διαβάζοντας το άρθρο του Μιχάλη Στούκα στο Πρώτο Θέμα σχετικά με τους σύγχρονους «διωγμούς» των Χριστιανών, διαπίστωσα ότι παρουσιάζεται μια μονόπλευρη και ελλιπής εικόνα. Ο αρθρογράφος περιγράφει μια σειρά ιστορικών και σύγχρονων γεγονότων βίας κατά Χριστιανών, από τους ρωμαϊκούς διωγμούς έως και τις πρόσφατες επιθέσεις φανατικών δήθεν Μουσουλμάνων και καταλήγει στο άκυρο συμπέρασμα ότι «η πιο διωκόμενη θρησκεία στον πλανήτη είναι ο Χριστιανισμός». Παράλληλα, αφήνει αιχμές περί «εισαγόμενων» Μουσουλμάνων στην Ελλάδα, ενοχλείται με την δημόσια υπεράσπιση του Ισλάμ από Έλληνες Μουσουλμάνους και επικρίνει τη διεθνή κοινότητα για αδιαφορία απέναντι σε εγκλήματα κατά των Χριστιανών.

Ωστόσο μια προσεκτική μελέτη των στοιχείων και των δεδομένων μας δίνει μια πολύ διαφορετική εικόνα.

Η πραγματικότητα, που ενοχλεί πολλούς που έχουν φάει αμάσητο το παραμύθι περί «Ισλαμικής τρομοκρατίας», παρουσιάζει οτι οι ίδιοι οι Μουσουλμάνοι είναι στην πραγματικότητα τα κύρια θύματα της λεγόμενης «ισλαμιστικής» τρομοκρατίας παγκοσμίως, οτι ο βίαιος εξτρεμισμός που επικαλείται ο κ. Στούκας είναι εν πολλοίς απότοκο δυτικών (χριστιανικών;) επεμβάσεων και χαοτικών πολέμων στη Μέση Ανατολή. Με άλλα λόγια, μια «εισαγόμενη» πληγή που δεν γεννήθηκε εν κενώ. Υπάρχει εμφανής επιλεκτικότητα στην καταδίκη της βίας, καθώς δεν βλέπουμε ανάλογη ευαισθησία για τις μαζικές διώξεις και σφαγές που υφίστανται σήμερα Μουσουλμανικοί πληθυσμοί.

Ας τα εξετάσουμε όμως βήμα προς βήμα, προκειμένου να επιμορφώσουμε τους επιλεκτικά ευαίσθητους

Μια από τις κεντρικές θέσεις του άρθρου είναι ότι οι Χριστιανοί αντιμετωπίζουν εκτεταμένους διωγμούς, ιδιαίτερα από «ισλαμιστές» φονταμενταλιστές. Πράγματι, σε χώρες όπως η Νιγηρία, το Ιράκ ή η Συρία, χιλιάδες Χριστιανοί έχουν σκοτωθεί ή εκτοπιστεί τα τελευταία χρόνια από βίαιες ομάδες όπως η Μπόκο Χαράμ ή το ΙΣΙΣ. Το IslamForGreeks.org έχει αφιερώσει πολλά άρθρα, βίντεο και παρουσιάσεις για τις αντι Ισλαμικές ιδεολογίες των συγκεκριμένων αιρετικών σεκτών (γνωστοί και ως Χαριτζήτες – Χαουάριτζ). Δείτε εδώ

Αυτή η θλιβερή πραγματικότητα όμως δεν είναι όλη η εικόνα. Οι μεγαλύτεροι αριθμοί θυμάτων της Χαριτζήτικής (και όχι Ισλαμικής) τρομοκρατίας είναι στην πραγματικότητα Μουσουλμάνοι. Σύμφωνα με τη Γαλλική Ένωση Θυμάτων Τρομοκρατίας (AFVT), σχεδόν το 80% των ανθρώπων που σκοτώνονται από τρομοκρατικές επιθέσεις διεθνώς είναι Μουσουλμάνοι. Όπως επισημαίνει ο Guillaume Denoix de Saint-Marc, επικεφαλής της AFVT, «οι Μουσουλμάνοι είναι οι πρώτοι που υφίστανται τις συνέπειες των τρομοκρατικών επιθέσεων». Αυτή η δήλωση ανατρέπει το στερεότυπο που συχνά επικρατεί στη Δύση, ότι τάχα οι δράστες είναι Μουσουλμάνοι και τα θύματα μη Μουσουλμάνοι και υπογραμμίζει μια σκληρή αλήθεια, οτι οι περισσότεροι νεκροί από τους πολέμους και τις επιθέσεις των «τζιχαντιστών» είναι Μουσουλμάνοι. (πηγή)

Χαρακτηριστικά, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Συρία, στη Νιγηρία, στη Σομαλία και σε άλλες χώρες όπου έδρασαν οργανώσεις όπως η αλ-Κάιντα, το ΙΣΙΣ ή η Μπόκο Χαράμ, η πλειονότητα των θυμάτων ήταν οι τοπικοί πληθυσμοί, στην πλειονότητά τους Μουσουλμάνοι πολίτες που απλώς έτυχε να βρεθούν στο στόχαστρο επειδή θεωρήθηκαν «άπιστοι» ή «συνεργοί» της Δύσης ή απλώς παράπλευρες απώλειες. Για παράδειγμα, ακόμα και στη Νιγηρία, όπου το άρθρο αναφέρει τον τρομακτικό αριθμό 62.000 δολοφονημένων Χριστιανών από το 2000 μέχρι σήμερα, πρέπει να σημειωθεί ότι οι ίδιες συγκρούσεις έχουν κοστίσει τη ζωή και σε δεκάδες χιλιάδες Μουσουλμάνους Νιγηριανούς. Έρευνες ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην περιοχή δείχνουν ότι εκτός από τους Χριστιανούς, περίπου 34.000 Μουσουλμάνοι έχουν επίσης σκοτωθεί από τρομοκρατικές επιθέσεις στην Νιγηρία από το 2009 ως σήμερα. (πηγή)

Με άλλα λόγια, οι εξτρεμιστές δολοφονούν εξίσου (αν όχι περισσότερο) και μουσουλμάνους οι οποίοι δεν συμβαδίζουν με την αίρεση τους.

Τα παραπάνω στοιχεία καταδεικνύουν ότι η αφήγηση του Μιχάλη Στούκα περί «διωκόμενης πλειοψηφίας» (Χριστιανών) παραλείπει την κρίσιμη πληροφορία ότι οι μουσουλμανικές κοινότητες αιμορραγούν εξίσου και συχνά περισσότερο από τη σύγχρονη τρομοκρατική βία. Είναι βέβαια αληθές ότι ο Χριστιανισμός αριθμεί 2,5 δισεκατομμύρια πιστούς, οπότε σε απόλυτους αριθμούς οι Χριστιανοί που υποφέρουν μπορεί να είναι πολλοί. Όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αγνοείται ότι οι ίδιες οι μουσουλμανικές χώρες έχουν γίνει πεδία σφαγών από φανατικούς που δεν κάνουν διακρίσεις μεταξύ θυμάτων. Οι επιθέσεις αυτοκτονίας σε αγορές, Τζαμιά, σχολεία και άλλους δημόσιους χώρους στη Βαγδάτη, στην Καμπούλ, στο Μογκαντίσου ή στη Μαϊντουγκούρι θερίζουν κυρίως οικογένειες Μουσουλμάνων. Αυτή η πραγματικότητα συχνά λείπει (επιτηδευμένα) από τον δυτικό δημόσιο λόγο, αλλά δεν παύει να ισχύει. Οι Μουσουλμάνοι είναι μακράν τα πολυπληθέστερα θύματά της τρομοκρατίας.  

Ας δούμε τώρα την μήτρα της λεγόμενης «Ισλαμιστικής» τρομοκρατίας, ένα άλλο πεδίο οπου τα δυτικά (ιδιαίτερα τα δημοσιογραφικά) στόματα κλείνουν επιτηδευμένα.

Ο αρθρογράφος χρησιμοποίησε ειρωνικά τον όρο «εισαγόμενοι Μουσουλμάνοι» για να περιγράψει τους μετανάστες ή πρόσφυγες μουσουλμανικής πίστης στην Ελλάδα, υπονοώντας ίσως ότι φέρνουν μαζί τους φονταμενταλισμό ή προβλήματα. Ωστόσο, αν κοιτάξουμε την πρόσφατη ιστορία, θα διαπιστώσουμε μια ειρωνεία.  Το κύμα του ακραίου τρομοκρατικού φαινομένου που βιώνουμε τον 21ο αιώνα είναι σε μεγάλο βαθμό «εισαγόμενο» προϊόν των δυτικών επεμβάσεων και των πολέμων στη Μέση Ανατολή. Με άλλα λόγια, οι ρίζες της σημερινής λεγόμενης «τζιχαντιστικής» έξαρσης μπορούν να εντοπιστούν σε γεγονότα όπως η εισβολή στο Ιράκ το 2003 και γενικότερα στον αποσταθεροποιητικό ρόλο που έπαιξαν οι μεγάλες δυνάμεις στην περιοχή (Αραβική Άνοιξη)

Δεν πρόκειται για προσπάθεια μετάθεσης ευθυνών αλλά για ιστορικά τεκμηριωμένο γεγονός. Ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας, Τόνι Μπλερ, ένας από τους ηγέτες που πρωταγωνίστησαν στην εισβολή/σφαγή του 2003, παραδέχτηκε δημοσίως (έστω και καθυστερημένα) ότι «χωρίς τον πόλεμο στο Ιράκ δεν θα υπήρχε το ΙΣΙΣ». (πηγή)

Πριν την εισβολή οι υπέρμαχοί της ισχυρίζονταν ότι η ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν θα «προλάμβανε την ανάπτυξη της τρομοκρατίας». Συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Μέσα σε λίγους μήνες από την αμερικανοβρετανική κατοχή του Ιράκ (οπου Αμερικανοί βίασαν Ιρακινά παιδιά, δείτε «υπόθεση Μαχμουντίγια), ένοπλες τρομοκρατικές ομάδες ξεπήδησαν και άρχισαν να κερδίζουν έδαφος τροφοδοτούμενες από την οργή και την ανασφάλεια που προκάλεσε το χάος της εισβολής. Η οργάνωση του Αμπού Μουσάμπ αλ-Ζαρκάουι (που εξελίχθηκε αργότερα σε ΙΣΙΣ) βρήκε εύφορο έδαφος στο κενό εξουσίας που δημιουργήθηκε, ιδίως μετά τη διάλυση του ιρακινού στρατού και τη μαζική απόλυση των Σουνιτών κρατικών λειτουργών από την κατοχική αρχή. Χιλιάδες νέοι που αισθάνονταν περιθωριοποιημένοι, κατεστραμμένοι σε κάθε επίπεδο, με δολοφονημένους συγγενείς και κατεστραμμένα σπίτια, στράφηκαν στους εξτρεμιστές, θεωρώντας ότι μάχονται μια κατοχική δύναμη και μια δοτή, σεχταριστική κυβέρνηση.

Είναι αποκαλυπτικό το γεγονός ότι ανώτατο στέλεχος του ίδιου του ΙΣΙΣ εξομολογήθηκε πως η ύπαρξη της οργάνωσης οφείλει πολλά στα στρατόπεδα κράτησης που έστησαν οι Αμερικανοί στο Ιράκ μετά το 2003. «Χωρίς το κέντρο κράτησης της Καμπ Μπούκα, δεν θα υπήρχε σήμερα ΙΣΙΣ» είπε χαρακτηριστικά, εξηγώντας ότι μέσα σε αυτές τις φυλακές οι μελλοντικοί ηγέτες του ΙΣΙΣ μπόρεσαν να γνωριστούν, να ζυμώσουν ιδέες και να οργανωθούν με ασφάλεια, κάτι που θα ήταν αδύνατο υπό κανονικές συνθήκες. Με άλλα λόγια, η δυτική πολιτική στη Μέση Ανατολή, από τα βασανιστήρια στο Άμπου Γκράιμπ μέχρι τον εμφύλιο που πυροδοτήθηκε στο Ιράκ, έστρωσε τον δρόμο (για να μην πούμε ότι το οργάνωσε και το έστησε) σε ομάδες όπως το ΙΣΙΣ να στρατολογήσουν οπαδούς και να παρουσιαστούν ως «μαχητές».

Δεν είναι ομως μόνο το Ιράκ. Το ευρύτερο πλαίσιο της προπαγάνδας περί «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» μετά το 2001 είχε βαρύτατο ανθρώπινο τίμημα στον Μουσουλμανικό κόσμο και δημιούργησε φαύλους κύκλους βίας. Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Brown, οι πόλεμοι που διεξήχθησαν από τις ΗΠΑ και συμμάχους τους μετά την 11η Σεπτεμβρίου, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Συρία, στην Υεμένη, στο Πακιστάν κ.α., είχαν ως άμεσο αποτέλεσμα τον θάνατο τουλάχιστον 432.000 αμάχων έως το 2023 (πηγή)

Συνολικά, αν υπολογίσουμε και τους ένοπλους μαχητές, πάνω από 940.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν άμεσα σε αυτές τις συγκρούσεις, ενώ εκατομμύρια άλλοι πέθαναν έμμεσα λόγω των συνεπειών (καταστροφές υποδομών, προσφυγιά, λιμοί κλπ). Η συντριπτική πλειονότητα των θυμάτων αυτών ήταν Μουσουλμάνοι που βρέθηκαν στη δίνη των δυτικών εισβολών/σφαγών/βιασμών. Οι αριθμοί αυτοί όχι μόνο ξεπερνούν κατά πολύ τις απώλειες των Χριστιανών από τρομοκρατικές ενέργειες, αλλά εξηγούν και το γιατί φούντωσε ο εξτρεμισμός. Ο θυμός, ο πόνος και η διάλυση κοινωνιών που προκάλεσαν οι εισβολές και οι εμφύλιοι παρείχαν πρόσφορο έδαφος στους εκδικητές να παρουσιαστούν ως «σωτήρες».

Εν ολίγοις, αυτό που σήμερα λένε «Ισλαμιστική τρομοκρατία» που αποτελεί απειλή δεν εμφανίστηκε αναίτια ούτε αποτελεί εγγενές γνώρισμα του Ισλάμ. Αντίθετα, ήταν ιστορικό προϊόν, αιρετικών θέσεων και κυρίως συγκεκριμένων συγκρούσεων. Η Δύση έχει τρομερό μερίδιο ευθύνης σε αυτό το φαινόμενο, είτε άμεσα, με πολιτικές που όπλισαν ή εξέθρεψαν εξτρεμιστικές ομάδες (π.χ. η υποστήριξη των ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, η χαοτική κατάσταση στη Λιβύη και στη Συρία μετά τις δυτικές επεμβάσεις, Ιράκ, αραβική άνοιξη κτλ), είτε έμμεσα, με τα κενά εξουσίας και την απόγνωση που προκάλεσαν οι επεμβάσεις. Αυτή η διάσταση λείπει εντελώς από το άρθρο του Μιχάλη Στούκα (οπως ειναι φυσικό σε άρθρα λαικισμού), παρότι είναι κρίσιμη για να κατανοήσουμε γιατί υφίστανται σήμερα επιθέσεις όπως εκείνη στον ναό του Προφήτη Ηλία στη Δαμασκό.

Δεν δικαιολογείται καμία τρομοκρατική πράξη. Επισημαίνουμε όμως ότι η καταπολέμησή της απαιτεί ειλικρινή κατανόηση των αιτίων και όχι απλουστευτικές αντιπαραθέσεις τύπου «οι κακοί μουσουλμάνοι σκοτώνουν τους καλούς χριστιανούς».

Να δούμε τώρα το κλασικό χαρακτηριστικό γνώρισμα όλων αυτών των «ευαίσθητων» δημοσιογράφων. Την επιλεκτική ευαισθησία, για να μην την πούμε ωμή υποκρισία.

Ο Μιχάλης Στούκας εκφράζει την αγανάκτησή του που «οι διεθνείς οργανισμοί και διάφορες οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων» αγνοούν κατά τη γνώμη του τα εγκλήματα κατά των Χριστιανών. Στην πραγματικότητα, οργανισμοί όπως η Διεθνής Αμνηστία ή το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων τεκμηριώνουν συστηματικά τις διώξεις θρησκευτικών μειονοτήτων (συμπεριλαμβανομένων των Χριστιανών) σε όλο τον κόσμο. Το ερώτημα είναι μάλλον αν ο ίδιος ο αρθρογράφος εφαρμόζει ίσα μέτρα και σταθμά στην ευαισθησία του. Διότι πουθενά σε άρθρα του δεν βρήκαμε έστω μία αναφορά στις συνεχιζόμενες σφαγές και διωγμούς που υφίστανται οι Μουσουλμάνοι σε διάφορα μέρη του κόσμου, γεγονότα εξίσου αποτρόπαια με εκείνα που περιγράφει, αν όχι χειρότερα σε κλίμακα.

Το πιο κραυγαλέο παράδειγμα είναι η Παλαιστίνη. Ενώ ο Μιχάλης Στούκας μιλά για μια επίθεση του ΙΣΙΣ σε εκκλησία στη Συρία (με 25 νεκρούς) και άλλες αντιχριστιανικές ενέργειες, δεν βρήκε ουτε μία λέξη να πει σε άρθρα του για την τρομακτική αιματοχυσία που συντελείται τα τελευταία χρόνια στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη. Στον πόλεμο που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2023 στη Γάζα, οι νεκροί Παλαιστίνιοι, σχεδόν όλοι Μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα, ξεπερνούν τις 55.000, εκ των οποίων περίπου το ένα τρίτο είναι παιδιά.

Πρόκειται για αριθμό ασύλληπτο, που υπερβαίνει κατά πολύ οποιοδήποτε σύγχρονο απολογισμό θανάτων Χριστιανών σε συγκρούσεις. Κι όμως, αυτή η μαζική τραγωδία αντιμετωπίζεται από πολλούς στη Δύση με εκκωφαντική σιωπή ή, ακόμα χειρότερα, με προσπάθεια δικαιολόγησης. Ο αρθρογράφος καταγγέλλει (ορθά) την βία κατά αθώων Χριστιανών στη Νιγηρία ή τη Συρία, αλλά δεν δείχνει την ίδια ευαισθησία για δεκάδες χιλιάδες σφαγιασθέντες αμάχους Μουσουλμάνους στην Παλαιστίνη. Αυτή η επιλεκτική οργή γεννά εύλογα ερωτήματα για τα κίνητρα και τις προκαταλήψεις που μπορεί να υποβόσκουν (τα οποία είναι γνωστά για τον συγκεκριμένο αρθρογράφο)

Και δεν είναι μόνο η Παλαιστίνη. Στον σύγχρονο κόσμο υπάρχουν κραυγαλέα παραδείγματα διώξεων κατά μουσουλμανικών πληθυσμών, τα οποία μάλιστα αναγνωρίζονται διεθνώς ως εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, αν όχι γενοκτονίες. Στη Μυανμάρ (Βιρμανία), για παράδειγμα, η μουσουλμανική μειονότητα των Ροχίνγκια υπέστη το 2017 μια μαζική εθνοκάθαρση από τον στρατό και παραστρατιωτικούς. Χωριά ολόκληρα κάηκαν, γυναίκες βιάστηκαν, βρέφη δολοφονήθηκαν και υπολογίζεται ότι τουλάχιστον 25.000 Ροχίνγκια Μουσουλμάνοι σφαγιάστηκαν μέσα σε λίγους μήνες (πέρα από τους βιασμούς σε γυναίκες Μουσουλμάνες) (πηγή)

Περισσότεροι από 700.000 αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να γίνουν πρόσφυγες. Αυτή η φρικαλεότητα αναγνωρίστηκε από τον ΟΗΕ ως πιθανή γενοκτονία, όμως δεν είδαμε ανάλογο ζήλο από Δυτικούς αρθρογράφους να την αναδείξουν, ίσως επειδή οι θύτες δεν ανήκαν σε κάποια εύκολα δαιμονοποιήσιμη ομάδα στα μάτια της Δύσης.

Ένα άλλο παράδειγμα. Η μαζική καταστολή των Ουιγούρων μουσουλμάνων στην Κίνα. Έκθεση του ΟΗΕ ήδη από το 2018 ανέφερε αξιόπιστες πληροφορίες ότι περίπου 1 εκατομμύριο Ουιγούροι κρατούνται σε μυστικά στρατόπεδα «επανεκπαίδευσης» στην επαρχία Σιντζιάνγκ (πηγή)

Οι άνθρωποι αυτοί υφίστανται πλύση εγκεφάλου, βασανιστήρια, εξαναγκαστική εγκατάλειψη της πίστης τους και των παραδόσεών τους, σε μια προσπάθεια της κινεζικής κυβέρνησης να εξαλείψει την ισλαμική τους ταυτότητα. Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες διώξεις θρησκευτικής και εθνοτικής ομάδας στον 21ο αιώνα, που όμως συχνά αποσιωπάται από όσους προτιμούν να εστιάζουν αποκλειστικά στα εγκλήματα «ισλαμιστών».

Τα παραδείγματα θα μπορούσαν να συνεχιστούν. Από την άνοδο του αντι-ισλαμικού φανατισμού στην Ινδία η σε Ευρώπη, μέχρι τις διώξεις μουσουλμάνων μειονοτήτων σε αφρικανικές χώρες όπου κυριαρχεί τοπικός εθνικισμός ή άλλες θρησκείες. Το βασικό σημείο όμως είναι σαφές. Δεν υπάρχει θρησκεία ή κοινότητα που να μονοπωλεί τον ρόλο του θύματος ή του θύτη. Οι χριστιανικές κοινότητες πράγματι δεινοπαθούν σε ορισμένες περιοχές (ιδίως εκεί όπου βίωσαν δυτική εισβολή, αποσταθεροποίηση, οικονομική καταστροφή). Την ίδια στιγμή, οι μουσουλμανικές κοινότητες επίσης δεινοπαθούν, είτε από άλλους φανατικούς, είτε από κρατικά καθεστώτα και στρατούς που τους στερούν βασικά δικαιώματα ή και τη ζωή τους.

Υπάρχει τρομερή ανάγκη όχι μόνο να καταδικαστεί αλλα και να πολεμηθεί ιδεολογικά η όλη κουλτούρα του εξτρεμισμού και της ριζοσπαστικοποίησης η οποία δεν έχει θρήσκευμα, ούτε σημαία, αλλά πολιτικά και γεωπολιτικά συμφέροντα.

Οι φανατικοί που δολοφονούν αθώους, είτε επικαλούμενοι τον Θεό είτε οποιαδήποτε ιδεολογία, προδίδουν την ίδια την πίστη που λένε ότι υπερασπίζονται. Σε αυτό το σημείο, είμαι βέβαιος πως όλοι οι καλόπιστοι άνθρωποι, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι, συμφωνούμε. Από τον Μιχάλη Στούκα και τους όμοιούς του όμως δεν το περιμένω. Εκεί τα εμπόδια είναι άλλα.

Το παραμύθι μιας εικόνας πολεμικής σύγκρουσης μεταξύ δύο κόσμων, όπου ο ένας (Χριστιανισμός) είναι διαρκώς το θύμα και ο άλλος (Ισλάμ) ο θύτης, όχι μόνο διαστρεβλώνει την ιστορική αλήθεια, αλλά και δηλητηριάζει το παρόν. Στην Ελλάδα, ευτυχώς, χριστιανοί και μουσουλμάνοι συμπολίτες ζούμε μαζί ειρηνικά επί δεκαετίες. Πολλοί όμως, δυστυχώς, επιχειρούν να το χαλάσουν για πολιτικές σκοπιμότητες. 

Οι μουσουλμανικές μειονότητες της Θράκης είναι μέρος του κοινωνικού ιστού της χώρας και η αρμονική συνύπαρξη είναι κάτι για το οποίο πρέπει όλοι να είμαστε υπερήφανοι. Τέτοιου είδους άρθρα όπως του Μιχάλη Στούκα, που υποκινούν τον φόβο και την καχυποψία, δεν συμβάλλουν σε αυτήν την αρμονία, αντιθέτως, την υπονομεύουν και μάλιστα με άσχημο και επικίνδυνο τρόπο.

Στον σύγχρονο κόσμο, Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι, Εβραίοι, Ινδουιστές, Βουδιστές, όλοι μπορούν να γίνουν στόχος μίσους και βίας από κάποιους φανατικούς. Αν πραγματικά μας ενδιαφέρει να προστατεύσουμε τις θρησκευτικές κοινότητες από διώξεις, θα πρέπει να υψώσουμε φωνή για όλους, όχι επιλεκτικά. Η ηθική μας οφείλει να είναι αδιαίρετη. Δεν μπορούμε να καταγγέλλουμε τις φρικαλεότητες του ΙΣΙΣ και την ίδια στιγμή να σιωπούμε για τους βομβαρδισμένους άμαχους στη Γάζα. Δεν γίνεται να θρηνούμε (δικαίως) τους σφαγμένους πιστούς σε μια εκκλησία της Συρία, αλλά να προσπερνάμε αδιάφορα ένα τζαμί γεμάτο νεκρούς μετά από επίθεση ακροδεξιών υπερ πατριωτών (που δεν έχουν καμία σχέση με τον υγιή πατριωτισμό).

Ως Μουσουλμάνοι σεβόμαστε απόλυτα το δικαίωμα 2,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων να είναι Χριστιανοί. Ζητούμε όμως και τον ανάλογο σεβασμό προς τα σχεδόν 2 δισεκατομμύρια Μουσουλμάνους του κόσμου, οι οποίοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία απορρίπτουν τη βία και επιθυμούν να ζουν ειρηνικά, αλλά συχνά δεν τους το επιτρέπουν οι «πολιτισμένοι» εξαγωγείς δημοκρατίας με τα πολεμικά αεροπλάνα και τα τανκς.

Προσπερνώ συνειδητά τις αβάσιμες γενικεύσεις του αρθρογράφου περί «ισλαμικών χωρών» και «τι ισχύει εκεί», διότι επαναλαμβάνει χιλιοφορεμένα στερεότυπα, διανθισμένα με ψευδείς ή ημιτελείς πληροφορίες. Προσπερνώ επίσης την ειρωνεία για την τιμή του Προφήτη μας صلى الله عليه وسلم και το τι θα συνέβαινε αν κάποιος τον προσέβαλε, όπως προσπερνώ και την παλαιότερη χυδαία επίθεση του αρθρογράφου προς το Ιερό του πρόσωπο, η οποία έχει ήδη αποδομηθεί τεκμηριωμένα στη σελίδα μας.

Ο αρθρογράφος λέει στον επίλογο του: «Υπάρχουν και πολλοί «εισαγόμενοι» Μουσουλμάνοι στη χώρα μας και κάποιοι νεόκοποι Έλληνες Μωαμεθανοί που έχουν αναλάβει την υπεράσπιση του Ισλάμ στο ίντερνετ». Ίσως εκεί να βρίσκεται το πραγματικό του πρόβλημα. Να ενοχλείται που υπάρχουν πλέον Έλληνες Μουσουλμάνοι με γνώση, φωνή και θάρρος, που δεν σιωπούν μπροστά στη διαστρέβλωση, αλλά απαντούν τεκμηριωμένα γκρεμίζοντας τους δυτικούς μύθους που επί δεκαετίες στήριζαν το αφήγημά του.