Η Αραβική, Ισλαμική απάντηση στο «μεγάλο Ισραήλ»

Το Ισραήλ πλέον δηλώνει ανοιχτά, χωρίς περιστροφές και χωρίς να αποτελεί πια «θεωρία συνωμοσίας», την πρόθεσή του να υλοποιήσει το σχέδιο του «Μεγάλου Ισραήλ». Ένα Ισραήλ που θα εκτείνεται πέρα από τα σημερινά του σύνορα, καταπίνοντας τις γύρω αραβικές χώρες. Η ιδεολογία του «Μεγάλου Ισραήλ» βασίζεται σε θρησκευτικές και σιωνιστικές ερμηνείες της «Τοράχ». Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη, τα εδάφη που πρέπει να περιληφθούν είναι η Λωρίδα της Γάζας, η Δυτική Όχθη, η Ανατολική Ιερουσαλήμ, ολόκληρη η Παλαιστίνη, ο νότιος Λίβανος μέχρι τον ποταμό Λιτάνι, τα Υψώματα του Γκολάν και ευρύτερα τμήματα της Συρίας, η βόρεια Ιορδανία μέχρι τον ποταμό Ζάρκα, βορειοδυτικές περιοχές της Σαουδικής Αραβίας, ολόκληρη η Χερσόνησος του Σινά της Αιγύπτου, καθώς και εκτάσεις μέχρι την ευρύτερη περιοχή του ποταμού Ευφράτη στο Ιράκ. Υπάρχουν βεβαίως διάφοροι χάρτες του Μεγάλου Ισραήλ που συμπεριλαμβάνουν και άλλα εδάφη

Η ιδέα αυτή καταρρίπτει με εκκωφαντικό τρόπο όλα τα ψεύδη περί ειρηνικών προθέσεων του Ισραήλ, όλα τα προσχήματα περί «αυτοάμυνας» απέναντι στη Χαμάς, μια Χαμάς που το ίδιο το Ισραήλ ίδρυσε και στήριξε στα πρώτα της βήματα. Εκθέτει όμως και την ευρωπαϊκή ακροδεξιά, η οποία ενώ υποτίθεται ότι πολεμά τον «ισλαμικό κίνδυνο», συνεργάζεται με τον πραγματικό παράγοντα τρομοκρατίας και αποσταθεροποίησης στη Μέση Ανατολή, οπου είναι το Ισραήλ.

Το «μεγάλο Ισραήλ» και κάθε έκφραση αυτής της ιδεολογίας, γελοιοποιεί και εκθέτει ανεπανόρθωτα τους ακροδεξιούς πολιτικάντηδες της Δύσης, οι οποίοι συνεχίζουν με θράσος να παρουσιάζουν το Ισραήλ ως τη «μόνη χώρα που σέβεται τη ζωή, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ευρωπαϊκές αξίες της δημοκρατίας». Κι όμως, υπάρχει μια ειρωνική δόση αλήθειας σε αυτή τη διατύπωση. Πράγματι, οι δυτικές αξίες που επικαλούνται, οπως η «δημοκρατία», ο «φιλελευθερισμός» και η «ελευθερία», δεν είναι παρά φούσκες που χρησιμοποιούνται ως οχήματα εισβολής και καταστροφής. Στην πράξη, πίσω από τη σημαία του «εκδημοκρατισμού» εξαπολύθηκαν αιματοχυσίες, κατοχές και γενοκτονίες. Το παράδειγμα του Ιράκ, όπου εκατομμύρια σφαγιάστηκαν στο όνομα της «δημοκρατίας», αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο αυτού του ψεύτικου ανθρωπισμού.

Η ιδέα του μεγάλου Ισραήλ είναι στην πραγματικότητα η ιδέα και το όραμα της Δύσης για τη Μέση Ανατολή. Είναι το όραμα της καταστροφής των Αράβων και του Ισλάμ. Δεν πρόκειται για καινοτομία, αλλά για ένα σχέδιο που εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες, από την εποχή της αποικιοκρατίας, μέχρι τις πιο πρόσφατες εισβολές στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, τις σφαγές και τους εποικισμούς στην Παλαιστίνη οπου επίσημα τιτλοφορήθηκαν ως «σταυροφορίες» από τον George W. Bush το 2001. Το ίδιο αποκαλύπτεται και στο σχέδιο της λεγόμενης «Αραβικής Άνοιξης», το οποίο οργανώθηκε από τη Δύση, με τη συμμετοχή ψευδο-μουσουλμάνων πρακτόρων (όπως Σιίτες και «αδελφοί μουσουλμάνοι») ώστε να φέρει χάος και διάλυση στις σουννιτικές αραβικές κοινωνίες. Και δεν είναι τυχαίο οτι οι χώρες όπου ξέσπασαν αυτές οι «εξεγέρσεις» είναι ακριβώς οι χώρες που συμπεριλαμβάνονται στο όραμα του μεγάλου Ισραήλ.

Απέναντι σε αυτή τη θρασύτητα του εχθρού, ο οποίος δεν φαίνεται να έχει κανένα όριο, η απάντηση πλέον δεν μπορεί να είναι διπλωματική. Η απάντηση είναι μονόδρομος και πρέπει να λάβει επίσημο χαρακτήρα από τα αραβικά κράτη. Η σημαία του Τζιχάντ πρέπει να υψωθεί. Το έδαφος είναι ήδη έτοιμο στις συνειδήσεις των λαών, οι οποίοι βλέπουν την ισραηλινή επιθετικότητα να ξεπερνά κάθε μέτρο. Εφόσον κάθε διάλογος και κάθε διπλωματική πρωτοβουλία αποτυγχάνει, εφόσον το όραμα του εχθρού είναι η εισβολή και η κατάκτηση των Αραβικών εδαφών, τότε ο πόλεμος στο πλαίσιο του Τζιχάντ είναι αυτός που ενεργοποιείται.

Ο εχθρός, φυσικά, φρόντισε να δαιμονοποιήσει τη λέξη «Τζιχάντ», παρουσιάζοντάς την ως ταυτόσημη με την τρομοκρατία. Μια καλοστημένη παγίδα, ώστε να φιμωθεί κάθε μορφή αντίστασης και να μένει το πεδίο ελεύθερο για να εισβάλλουν στις μουσουλμανικές χώρες, να τις καταστρέφουν και να σφαγιάζουν τον πληθυσμό τους με άνεση και χωρίς καμία λογοδοσία. Όμως απέτυχαν. Διότι το Τζιχάντ της Ισλαμικής Ορθοδοξίας, και όχι το ψεύτο-Τζιχάντ των τρομοκρατών (μια εφεύρεση για γεωπολιτικούς δυτικούς σκοπούς), είναι αυτό που αποτελεί την τιμή, το χρέος και την αξιοπρέπεια του Μουσουλμάνου.

Ο Προφήτης μας ο Μουχάμαντ صلى الله عليه و سلم , είπε ξεκάθαρα σε αυθεντικό χαντίθ, το οποίο καταγράφεται στη συλλογή του Άμπου Νταουντ, νο.3462. Σε αφήγηση του Αμπντάλλα Ίμπν Ούμαρ: «Άκουσα τον Απόστολο του Αλλάχ, ο οποίος είπε «όταν θα εισέρθετε σε δοσοληψίες που περιέχουν τόκισμο και προσπαθείτε να ακυρώστε τον τοκισμό και όταν κρατάτε τις ουρές των βοδιών (για να γεωργήσετε) (δηλ προσκόλληση στα εγκόσμια και στον υλισμό), και εγκαταλείπετε το Τζιχάντ (να αγωνίζεστε υπέρ του Αλλάχ), τότε ο Αλλάχ θα στείλει σε εσάς τον εξευτελισμό, και δεν θα σας απαλλάξει από τον εξευτελισμό αυτόν έως ότου επιστρέψετε στην θρησκεία σας (με πίστη και πράξεις)».

Αυτή είναι η Ισλαμική απάντηση προς δυο κατευθύνσεις. Η πρώτη προς τους εχθρούς του Ισλάμ και η δεύτερη προς τον Μουσουλμάνο ο οποίος δεν τιμά ούτε σέβεται την θρησκεία του με αποτέλεσμα ο εχθρός του να χορεύει ελεύθερα πάνω από το πτώμα του και τα πτώματα των παιδιών του. Η Ισλαμική απάντηση αυτή όμως πρέπει να εκπέμπεται επίσημα, θεσμικά από τις Αραβικές Ισλαμικές ηγεσίες, όχι συναισθηματικά, όχι παραστρατιωτικά, όχι με οργή, όχι με αδικία. Διότι ο Ύψιστος λέει στο Κοράνι: «Και να μην σας οδηγεί το μίσος για κάποιους να εγκαταλείψετε τη δικαιοσύνη. Να είστε δίκαιοι. Αυτό είναι το πλησιέστερο στην ευσέβεια» {Κοράνι 5:8}

Ο «τζιχαντισμός» απο την άλλη είναι ένας όρος κατασκεύασμα, επινοημένος από τα δυτικά γεωπολιτικά κέντρα και δεξαμενές σκέψεις για να περιγράψει τρομοκρατικές οργανώσεις, οι οποίες στην πραγματικότητα δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την Ισλαμική Ορθόδοξη έννοια του Τζιχάντ. Αν κάποιος μελετήσει την ιστορία τους, θα διαπιστώσει ξεκάθαρα τη σύνδεση με δυτικές μυστικές υπηρεσίες. Χαμάς, Χεζμπολλάχ, Αλ Κάιντα, Μπόκο Χαράμ και άλλες παρόμοιες ομάδες είναι προϊόντα αυτής της στρατηγικής. Να χρησιμοποιούνται ως όργανα δαιμονοποίησης του Ισλάμ και των Μουσουλμάνων. Απόδειξη; Η συντριπτική πλειοψηφία των θυμάτων τους είναι Μουσουλμάνοι. Απόδειξη; Στρέφονται σχεδόν αποκλειστικά εναντίον αραβικών και ισλαμικών περιοχών. Απόδειξη; Πολλοί από τους αρχηγούς και τα μέλη τους έχουν εκπαιδευτεί από τις ΗΠΑ, χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του Μπιν Λάντεν.

Το αληθινό Τζιχάντ της Ισλαμικής Ορθοδοξίας είναι αυτό που κηρύσσεται από επίσημους Μουσουλμάνους ηγέτες και υλοποιείται από επίσημους στρατούς. Οι Μουτζαχιντίν αυτής της εποχής θα είναι οι επίσημοι στρατοί της Αιγύπτου, της Σαουδικής Αραβίας, της Συρίας, της Ιορδανίας, του Μαρόκου, της Αλγερίας και κάθε άλλης αραβικής και μουσουλμανικής χώρας.

Εφόσον, λοιπόν, ο διάλογος είναι καταδικασμένος να αποτύχει και πώς να πετύχει, όταν έχεις απέναντί σου ψυχοπαθείς δολοφόνους παιδιών που δεν σεβάστηκαν ούτε τους ίδιους τους Προφήτες τους; τότε μία και μόνο απάντηση απομένει: ΤΖΙΧΑΝΤ.