Όταν η σφαγή στη Γάζα δεν χωράει στην πένα του Ευρωπαίου «διανοούμενου» – Απάντηση στο άρθρο «Το Ισλάμ ως ιδεολογία»

«Η Αυστραλία απέχει από τη Γάζα γύρω στα 12.000 χιλιόμετρα». Με αυτή τη φράση ο αρθρογράφος δεν ανοίγει συζήτηση, στήνει σκηνικό. Θέλει να σε πείσει ότι, αφού υπάρχει απόσταση, δεν υπάρχουν αιτίες, δεν υπάρχουν συμφραζόμενα, δεν υπάρχει πολιτικό πλαίσιο, υπάρχει μόνο μία “καθαρή” θρησκευτική παρόρμηση που εξηγεί τα πάντα. Αυτό δεν είναι σκέψη, είναι κόλπο, είναι το γνωστό “κλείνω την πόρτα στις αιτίες για να περάσω την ετυμηγορία που έχω έτοιμη”.

Μετά συνεχίζει με δεύτερο σκηνικό, «η Αυστραλία δεν υπήρξε ποτέ στην Ιστορία της αποικιοκρατική χώρα», «δεν υπέταξε ποτέ μουσουλμανικούς πληθυσμούς», και το αποκορύφωμα της φτήνιας, «δεν συμμετείχε σε καμία από τις Σταυροφορίες». Δηλαδή, επειδή ένα σύγχρονο κράτος δεν υπήρχε τον Μεσαίωνα, ο απολογητής του σιωνισμού βρήκε ευκαιρία να ειρωνευτεί τους “οπαδούς της αποαποικιοποίησης”. Αυτό δεν είναι ιστορία, είναι κυνισμός σε στυλ καφενείου, ντυμένος ως “διανόηση”. Κάνει τον αθώο, κάνει τον καθαρό, για να φορτώσει μετά τη βία σε μια πίστη, όχι σε πολιτικές, όχι σε συγκρούσεις, όχι σε ρεύματα, όχι σε δίκτυα, όχι σε κοινωνικά περιβάλλοντα, αλλά στο Ισλάμ ως σύνολο.

Και κάπου εκεί πετάει την πραγματική του πρόθεση. «Καταρρίπτει την αφόρητη μπουρδολογία του ισλαμοαριστερισμού». Δεν τον ενδιαφέρει το έγκλημα, τον ενδιαφέρει να χτυπήσει έναν πολιτικό αντίπαλο που έχει βαφτίσει από πριν. Η λέξη “μπουρδολογία” δεν είναι επιχείρημα, είναι βρισιά που υποκαθιστά τα δεδομένα. Και το “ισλαμοαριστερισμός” είναι εφεύρεση για να κλείνει το στόμα σε όποιον τολμά να πει το αυτονόητο, ότι η ριζοσπαστικοποίηση δεν φυτρώνει σε κενό αέρος. Δεν είναι “το Ισλάμ”, είναι μίξη προπαγάνδας, φανατισμού, οργής, ταυτότητας, κοινωνικής έντασης, γκετοποίησης, διακρίσεων, διεθνών εγκλημάτων που μεταδίδονται ζωντανά, και πάνω απ’ όλα, πολιτικής εκμετάλλευσης. Αυτό που κάνει ο αρθρογράφος είναι να κόβει επίτηδες όλα τα νήματα, για να μείνει μόνο ένα, να πει “φταίει το Ισλάμ”.

Έπειτα έρχεται η πιο βρώμικη γενίκευση, «ο άπιστος είναι άπιστος. Είτε είναι Εβραίος είτε είναι Χριστιανός». Αυτό είναι το σημείο που ο αρθρογράφος πετάει την μάσκα. Δεν περιγράφει δύο δράστες, δεν εξετάζει συγκεκριμένο ρεύμα, δεν μιλά για εξτρεμισμό ως παθολογία, μετατρέπει 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους σε ύποπτους. Και το κάνει με μια πρόταση που παραπέμπει σε συλλογική ενοχή, το τέλειο λίπασμα για τον αντι-Μουσουλμανισμό.

Μόνο που η πραγματικότητα τον ξεμπροστιάζει μέσα στο ίδιο το περιστατικό. Ο άνθρωπος που σταμάτησε τη σφαγή, αυτός που αφοπλίζει έναν από τους δράστες, είναι Μουσουλμάνος. Αυτό το γεγονός είναι η κλωτσιά που γκρεμίζει όλη τη θεωρία του. Αν ήταν ειλικρινής, θα το έκανε κεντρικό, θα έλεγε, ένας μουσουλμάνος έσωσε ζωές, άρα δεν υπάρχει συλλογικό «DNA βίας», υπάρχει έγκλημα και υπάρχει και ηθικό θάρρος. Αλλά αυτό χαλάει το εμπόρευμα που πουλάει. Γι’ αυτό το προσπερνά.

Και αφού στήσει το κλίμα, περνά στο τελικό του προϊόν. «Το φανατικό Ισλάμ, όμως, είναι επιθετική ιδεολογία. Απαιτεί υποταγή, όπως ο ναζισμός ή ο κομμουνισμός απαιτούσαν υποταγή». Εδώ δεν έχουμε απλώς υπερβολή, έχουμε εξίσωση που στοχεύει να νομιμοποιήσει “αντιμετώπιση”. Γιατί άμα ο άλλος πει “Ισλάμ ίσον ναζισμός”, τότε στον μέσο ακροατή έχει ήδη φυτέψει την ιδέα ότι δικαιολογούνται έκτακτα μέτρα, συλλογικές τιμωρίες, καχυποψία, αποκλεισμός, ασφυξία, γενοκτονίες. Αυτό είναι το πραγματικό πολιτικό του ζητούμενο, όχι η ασφάλεια, όχι η πρόληψη, όχι η δικαιοσύνη.

Είναι επίσης ο ίδιος άνθρωπος που ανοίγει με τη Γάζα, αλλά δεν έχει βγάλει άχνα για τη σφαγή παιδιών εκεί. Η Γάζα στο κείμενό του δεν υπάρχει ως ανθρώπινο δράμα, υπάρχει ως τίτλος για να περάσει το αντιισλαμικό του κήρυγμα. Χρησιμοποιεί την τραγωδία σαν φόντο, για να δείξει με το δάχτυλο “τον μουσουλμάνο”, και μετά παριστάνει τον πολιτισμένο που “σέβεται” την μονοθεϊστική θρησκεία. Αυτός ο “σεβασμός” είναι παραμύθι, είναι το χαρτί που δείχνει πριν ζητήσει σύγκρουση.

Και εδώ μπαίνει η απλή αλήθεια που ο αρθρογράφος δεν αντέχει, η συνθήκη διαβίωσης των μουσουλμάνων στη Δύση, μαζί με την καταιγίδα αντι Μουσουλμανισμού, έχει μερίδιο στην ριζοσπαστικοποίηση. Όχι ως δικαιολογία, ως εξήγηση. Όποιος σπέρνει αποκλεισμό και ταπείνωση (ακροδεξιά τακτική προς τις Μουσουλμανικές κοινότητες), θερίζει αντιδράσεις και όποιος πουλάει “σύγκρουση πολιτισμών”, ταΐζει την χαριτζητική τρομοκρατία και το αντίστροφο. Είναι δύο τέρατα που τρέφονται μεταξύ τους. Η ακροδεξιά χρειάζεται το τέρας του “μουσουλμάνου τρομοκράτη”, για να πουλήσει φόβο και πολιτική και οι εξτρεμιστές χαριτζήτες (αδελφοί μουσουλμάνοι, αλ κάιντα κτλ) χρειάζονται τον ρατσισμό/ισλαμοφοβία, για να στρατολογούν.

Μετά ο αρθρογράφος μιλά για τον “δυτικό κόσμο” που, λέει, «συγκρούσθηκε με τους ολοκληρωτισμούς». Πότε ακριβώς, και με ποιον; Με τον ολοκληρωτισμό των εισβολών, του Ιράκ και του Αφγανιστάν, της διάλυσης κοινωνιών, των φυλακών, των βασανιστηρίων, των πολέμων δι’ αντιπροσώπων, της εργαλειοποίησης εξτρεμιστικών ρευμάτων όποτε βόλευε γεωπολιτικά; Με τον ολοκληρωτισμό της Γάζας, της συλλογικής τιμωρίας και της ισοπέδωσης; Αν αυτά δεν τα βλέπει, τότε δεν είναι τυφλός, είναι απολογητής και μάλιστα κακής ποιότητας. Και το πιο ειρωνικό, με τη ρητορική του κατά του Ισλάμ παριστάνει ότι πολεμά ολοκληρωτισμό, ενώ στην πράξη εξαγνίζει μορφές ολοκληρωτικής βίας όταν τις κάνει “η πλευρά του”. Εκεί τσιμουδιά.

Γιατί όμως να αποκαλεί το Ισλάμ ως “ιδεολογία”; Πρώτον γιατί το φοβάται, ως τη μόνη μεγάλη ιδέα που αντιστέκεται στη δυτική σαθρή ιδεολογία, όχι ως μόδα, αλλά ως ολοκληρωμένη κοσμοθεωρία, με Θεό, νόημα, ηθική και κριτήριο πάνω από τον άνθρωπο. Δεύτερον γιατί με τη λέξη “ιδεολογία” προσπαθεί να το βγάλει από την προστασία της θρησκευτικής ελευθερίας και να το σπρώξει στο πεδίο της “αντιμετώπισης”, δηλαδή να ανοίξει κουβέντα για περιορισμούς, για μέτρα, για στοχοποίηση, για σύγκρουση. Αυτό είναι το σχέδιο, να γίνει η πίστη ύποπτη.

Και γι’ αυτό, ας κοπεί η θεατρινίστικη ευγένεια. Όποιος γράφει ότι το Ισλάμ μοιάζει με ναζισμό, όποιος μιλά για “υποταγή” και “επιθετική ιδεολογία”, δεν ζητά διάλογο, ζητά κοινωνική νομιμοποίηση για πόλεμο, με θύματα απλούς ανθρώπους. Η απάντηση πρέπει να είναι καθαρή και δημόσια. Αν θέλουν “σύγκρουση”, ας μην κρύβονται πίσω από νεκρούς και τίτλους. Ας έρθουν σε δημόσια αντιπαράθεση, Ισλάμ και Δύση, Σαρία και Δημοκρατία, με επιχειρήματα, με ορισμούς, με ειλικρίνεια. Χωρίς συλλογικές ενοχές, χωρίς δαιμονοποίηση, χωρίς φτηνές εξισώσεις που σπρώχνουν κοινωνίες στην παράνοια. Γιατί εκεί καταλήγει το έργο τους, όχι σε ασφάλεια, αλλά σε μίσος, σε ρήξη και τελικά σε περισσότερη βία.