Η τραγωδία με τις δύο 17χρονες στην Ηλιούπολη συγκλόνισε την κοινωνία. Όπως συμβαίνει πάντα μετά από τέτοια γεγονότα, ξεκινάει η συζήτηση. Φταίνε οι πανελλήνιες; Φταίει η πίεση των γονιών; Φταίει το σχολείο; Φταίει η έλλειψη ψυχολόγων; Φταίει το άγχος της αποτυχίας; Τι άραγε φταίει; Όλοι αραδιάζουν αιτίες, αναλύσεις και ευθύνες, αλλά κανείς δεν βλέπει το προφανές
Η τραγωδία στην Ηλιούπολη και το προφανές που κανείς δεν θέλει να δει


Νομίζω πως την μεγαλύτερη απόδειξη των όσων ζωγραφίζει εδώ στο βίντεο ο θεολόγος και δάσκαλος Άχμαντ Μ. Ελντίν, μας την παρέχουν σήμερα οι Παλαιστίνιοι. Ζουν μες την καθημερινή γενοκτονία όπου χάνουν αγαπημένα πρόσωπα και όπου ξεκληρίζονται ολόκληρες οικογένειες, ζουν με την απώλεια στέγης, τροφής, νερού, την πλήρη καταστροφή της οικονομίας και απώλεια κάθε πόρου, ζουν εκτοπισμένοι δια της βίας από τα σπίτια τους και επιζούν μόνο σε αντίσκηνα στις παρυφές των γειτονιών που αποτελούνται από ερείπια των διαλυμένων κτιρίων, και… ΔΕΝ πτοούνται, δεν αυτοκτονούν μαζικά, δεν σκύβουν το κεφάλι, δεν απελπίζονται. Υπάρχει εκεί μες την θεμελιακή ψυχολογική τους δομή μια πραγματική και ακλόνητη πίστη στο Θείο – που δεν είναι πίστη αλλά ζώσα εμπειρία του Θείου – η οποία στηρίζει αυτούς τους ανθρώπους και τους ωθεί στο να μεγαλουργούν.
Ευχαριστώ Πέτρο για το σχόλιο σου