Γιατί οι γυναίκες της Δύσης επιλέγουν το Ισλάμ

Πως η ρητορική της “καταπιεσμένης γυναίκας” στο Ισλάμ καταρρέει και πως η πραγματικότητα και τα δεδομένα συντρίβουν τις ισλαμοφοβικές αφηγήσεις

Η έννοια της απελευθέρωσης της γυναίκας αποτελεί κεντρικό πυλώνα της δυτικής αφήγησης για την πρόοδο και την ισότητα. Ωστόσο, ένα φαινόμενο που αμφισβητεί αυτή την ιδεολογία είναι η αυξανόμενη τάση γυναικών στη Δύση να ασπάζονται το Ισλάμ και να υιοθετούν πρακτικές όπως το χιτζάμπ. Η επιλογή αυτή συχνά προκαλεί αμηχανία σε δυτικές κοινωνίες που αντιλαμβάνονται το Ισλάμ ως σύμβολο καταπίεσης, ιδιαίτερα για την θέση της γυναίκας. Το φαινόμενο αυτό μας οδηγεί σε ένα βασικό και λογικό ερώτημα για το πώς μπορεί μια θρησκεία, που από πολλούς στη Δύση θεωρείται οπισθοδρομική και καταπιεστική, να ελκύει τόσες πολλές γυναίκες;

Στη Δύση, παρά τις υποσχέσεις περί ισότητας και ελευθερίας, οι γυναίκες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν προκλήσεις όπως η υπερσεξουαλικοποίηση και η εμπορευματοποίηση της εικόνας τους. Πολλές γυναίκες νιώθουν πίεση να ανταποκριθούν σε μη ρεαλιστικά πρότυπα ομορφιάς και να υποτάσσονται σε κοινωνικές προσδοκίες που συστηματικά ενισχύουν την αντικειμενοποίησή τους. Ταυτόχρονα, η έλλειψη πνευματικής σύνδεσης και ο υλισμός δημιουργούν συνθήκες που αφήνουν τις γυναίκες κενές περιεχομένου, ενώ η υποσχόμενη ελευθερία συχνά αποδεικνύεται επιφανειακή. Σε αυτές τις κοινωνίες, η αδυναμία προστασίας από βία και διακρίσεις είναι έντονη, ενώ πολλοί άνδρες στη Δύση δεν προσφέρουν την παραδοσιακή υποστήριξη και προστασία που κάποτε θεωρούνταν δεδομένη στις παραδοσιακές κοινωνίες. Αυτό οδηγεί πολλές γυναίκες να βρίσκουν στους Μουσουλμάνους άνδρες (συγκεκριμένα σε αυτούς που τηρούν την Ισλαμική παράδοση – Σούννα) μια αίσθηση ασφάλειας και σεβασμού που λείπει από τις δυτικές κοινωνίες.

Στη σύγχρονη εποχή, η γυναίκα στη Δύση βρίσκεται στο επίκεντρο μιας στρατηγικής στοχοποίησης, που σκοπό έχει να την απομακρύνει από τις παραδοσιακές ηθικές αξίες και να την καταστήσει θύμα μιας υλιστικής και επιφανειακής κουλτούρας. Μέσω των μέσων ενημέρωσης και φεμινιστικών ρητορικών, η γυναίκα ενθαρρύνεται να αποτινάξει τους παραδοσιακούς ρόλους της, όπως αυτούς της μητέρας και της συζύγου, θεωρώντας τους παρωχημένους, υιοθετώντας έναν τρόπο ζωής που συχνά την καθιστά ευάλωτη σε κοινωνική και οικονομική εκμετάλλευση. Ταυτόχρονα, παρατηρείται η εργαλειοποίηση του φεμινιστικού κινήματος για γεωπολιτικούς σκοπούς, με την αποδόμηση βασικών οικογενειακών δομών να χρησιμοποιείται ως εργαλείο αποσταθεροποίησης Μουσουλμανικών κοινωνιών. Υπό το πρόσχημα της “χειραφέτησης”, εισάγονται ιδέες που διαλύουν την οικογενειακή συνοχή, αφήνοντας τις κοινωνίες αυτές ευάλωτες στην εξωτερική παρέμβαση.

Το Ισλάμ προσφέρει μια εναλλακτική που ελκύει όλο και περισσότερες γυναίκες ως θρησκεία και τρόπος ζωής. Οι γυναίκες που επιλέγουν το Ισλάμ συχνά βρίσκουν σε αυτό πνευματική πληρότητα και μια ξεκάθαρη δομή αξιών. Το χιτζάμπ, που στη Δύση θεωρείται «σύμβολο καταπίεσης», για αυτές είναι εργαλείο αυτονομίας και προστασίας από την αντικειμενοποίηση. Μέσα από αυτό, η γυναίκα διεκδικεί τον έλεγχο της εικόνας της και απορρίπτει την εμπορευματοποίησή της. Το Ισλάμ παρέχει δικαιώματα στις γυναίκες, έχοντας ως βάση την αρχή της δικαιοσύνης και όχι τα επιφανειακά και στρεβλωμένα πρότυπα ισότητας, προωθώντας με αυτόν τον τρόπο ουσιαστική διασφάλιση των συμφερόντων της που υπερβαίνουν τα επιφανειακά δυτικά πρότυπα. Ταυτόχρονα, ο ρόλος της γυναίκας ως μητέρα και συζύγου αναγνωρίζεται ως θεμελιώδης για τη συνοχή της κοινωνίας, ενώ οι άνδρες καλούνται να φροντίζουν, να παρέχουν και να προστατεύουν τις γυναίκες τους, ως Ισλαμική υποχρέωση και καθήκον.

Η εργαλειοποίηση της γυναίκας για γεωπολιτικούς σκοπούς είναι ένα ακόμα στοιχείο που φανερώνει τις διαφορές μεταξύ Δύσης και Ισλάμ. Ενώ η Δύση συχνά χρησιμοποιεί την έννοια της χειραφέτησης για να προωθήσει την εξωτερική επιρροή της, το Ισλάμ δίνει έμφαση στη σταθερότητα και την προστασία της οικογενειακής δομής. Η προστασία της γυναίκας από την εκμετάλλευση και η ενίσχυση του θεσμού της οικογένειας αποτελούν ακρογωνιαίους λίθους της ισλαμικής διδασκαλίας, δημιουργώντας συνθήκες όπου άνδρες και γυναίκες συνεργάζονται με αμοιβαίο σεβασμό, ο καθένας εντός του πλαισίου των δικών του ευθυνών, χωρίς να παραβιάζεται το πεδίο του άλλου. Αυτή η ισορροπία της δικαιοσύνης, που αποδομεί τα ανήθικα και στρεβλωμένα πρότυπα και έως έναν βαθμό τον παραλογισμό της επιβεβλημένης ισότητας, μια ισότητα που τελικά καταλήγει να αδικεί τη γυναίκα, φορτώνοντάς της εξαναγκαστικά ανδρικές ευθύνες, προάγει μια υγιή και σταθερή κοινωνία, που αντιστέκεται στις επιταγές της παγκοσμιοποίησης και της υλιστικής κουλτούρας.

Η δυτική προσέγγιση προς τη γυναίκα, με την υπερβολική έμφαση στην ελευθερία, καταλήγοντας σε ένα είδος ωμής ασυδοσίας, που εστιάζει αποκλειστικά σε εξωτερικές εκφάνσεις – εμφανίσεις και την απομάκρυνσή της από παραδοσιακούς ρόλους που ενισχύουν τη συνοχή της οικογένειας, συχνά αποτυγχάνει να την προστατεύσει από την εκμετάλλευση και τη χειραγώγηση. Αντίθετα, το Ισλάμ προσφέρει μια ισορροπημένη εναλλακτική που διασφαλίζει την αξιοπρέπεια και την τιμή της γυναίκας, επιτρέποντάς της να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο στην οικογένεια και, κατ’ επέκταση, στην ίδια την κοινωνία. Και αυτό συμβαίνει διότι το Ισλάμ διδάσκει ότι η οικογένεια αποτελεί τη βάση της κοινωνίας. Υγιής οικογένεια, υγιής κοινωνία, και το αντίθετο.

Είναι καιρός η Δύση να επανεξετάσει τις αξίες που προάγει και να αναγνωρίσει τη σημασία της πραγματικής και ουσιαστικής προστασίας της γυναίκας και όχι την επιφανειακή προσέγγιση, η οποία όχι μόνο δεν προσφέρει κάτι ουσιαστικό, αλλά ζημιώνει τη γυναίκα, με αποτέλεσμα να πληγώνεται, αναπόφευκτα, η ανθρώπινη κοινωνία σε όλα τα επίπεδα.