Πώς η Αίγυπτος και η Σαουδική Αραβία απομόνωσαν το Ισραήλ και ξεγύμνωσαν τους «αδελφούς μουσουλμάνους» – كيف عزلت مصر والسعودية إسرائيل وفضحت الإخوان المسلمين

Ποιοι τελικά βοήθησαν τους Παλαιστινίους και ποιοι απλώς έκαναν επαναστατικό θέατρο με καφέ στο χέρι; Ένα μάθημα γεωπολιτικής στρατηγικής και γιατί η Ούμμα δεν χρειάζεται ψευτοεπαναστάτες

Η Ισλαμική Ούμμα (η Μουσουλμανική κοινότητα των πιστών της οικουμένης) δοκιμάζεται σήμερα από πόνο, κατοχή και διαρκείς γεωπολιτικές ανακατατάξεις. Ωστόσο, ορισμένοι κύκλοι επιλέγουν να στρέφουν τα πυρά τους όχι προς τους πραγματικούς εχθρούς, τους νέο-αποικιοκράτες, τους νεοσυντηρητικούς και τους σιωνιστές που αιματοκυλούν τον μουσουλμανικό κόσμο επί δεκαετίες, αλλά προς τους ίδιους τους Άραβες και Μουσουλμάνους ηγέτες. Η τάση αυτή, η οποία συχνά καθοδηγείται από «αγανακτισμένους» και ιδεολογικά προσηλωμένους «ακτιβιστές» (όπως οι Ιχουάν-Αδελφοί Μουσουλμάνοι και οι όμοιοί τους), καταλήγει να εξυπηρετεί, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, την ίδια τη νέο-αποικιοκρατία που υποτίθεται ότι πολεμούν.

Αναρίθμητοι είναι εκείνοι που καλούν σε εξέγερση στην Αίγυπτο ή σε μποϊκοτάζ του Χάτζ (του προσκυνήματος στη Μέκκα), καταγγέλλοντας τη δήθεν «συνενοχή» της Σαουδικής Αραβίας και των Εμιράτων. Παράλληλα, διασπείρουν ψευδείς ειδήσεις, πλαστά βίντεο και ακόμη και εικόνες «εξεγέρσεων» που έχουν παραχθεί μέσω τεχνητής νοημοσύνης. Η πραγματικότητα ωστόσο τους διαψεύδει. Φορτηγά γεμάτα ανθρωπιστική βοήθεια εισέρχονται καθημερινά στη Γάζα, αεροπορικές ρίψεις από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα διανέμουν τρόφιμα, ενώ οι χώρες του Κόλπου έχουν πλέον στρατηγικά αναδιαμορφώσει την ισορροπία δυνάμεων υπέρ των Παλαιστινίων.

Η παράνοια των επαναστατών του καναπέ και του πληκτρολογίου, που το πολύ να βρεθούν σε κάποια πλατεία με καφέ στο χέρι και μαξιλαράκι στα οπίσθια, έγκειται στο ότι επιλέγουν να πολεμούν εκείνους που με υπομονή οικοδομούν δομές ισχύος στον μουσουλμανικό κόσμο. Δεν τους ενδιαφέρει η ουσιαστική αλλαγή, εκείνο που τους καίει είναι να αποδείξουν πως οι Άραβες ηγέτες είναι «προδότες», ώστε να αποκτήσουν οι ίδιοι πολιτική νομιμοποίηση. Πρόκειται για μια ρητορική εξαρτημένη από τον διχασμό και την καταγγελία και όχι από την ικανότητα στρατηγικού σχεδιασμού με υπομονή και μακροπρόθεσμη προοπτική.

Η συντονισμένη διπλωματική δράση του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου, της Αιγύπτου και άλλων μουσουλμανικών κρατών έχει οδηγήσει σε εντυπωσιακές αλλαγές στη διεθνή αφήγηση γύρω από το Παλαιστινιακό ζήτημα. Πλέον, ευρωπαϊκά κράτη αναγνωρίζουν την ανάγκη δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους, ενώ η δημόσια κατακραυγή κατά του Ισραήλ δεν λογοκρίνεται όπως στο παρελθόν. Αυτή η μετατόπιση δεν προέκυψε από hashtags ή διαδηλώσεις έξω από πρεσβείες, προέκυψε μέσα από χρόνια επενδύσεων, στρατηγικών συμμαχιών και πολιτικής επιρροής εκ μέρους των αραβικών χωρών, των ίδιων που πολλοί βιάζονται να χαρακτηρίσουν ως «προδότες».

Ωστόσο, τα δεδομένα είναι ξεκάθαρα. Η οικονομική ανεξαρτησία της Αιγύπτου από τις Ηνωμένες Πολιτείες ενισχύθηκε χάρη στα κεφάλαια των χωρών του Κόλπου. Η επανένταξη της Συρίας στον Αραβικό Σύνδεσμο πραγματοποιήθηκε παρά τις αντιρρήσεις των νεοσυντηρητικών, ενώ το Ιράν εντάχθηκε στους BRICS κατόπιν πρωτοβουλίας της Σαουδικής Αραβίας. Παράλληλα, η στρατηγική απομόνωση του Ισραήλ, τόσο εντός της Μέσης Ανατολής όσο και σε διεθνές επίπεδο, βρίσκεται πλέον σε πλήρη εξέλιξη.

Εκείνοι που παρουσιάζονται ως «Μουσουλμάνοι ακτιβιστές» και κατηγορούν τις μουσουλμανικές κυβερνήσεις από την ασφάλεια των διαμερισμάτων τους στη Δύση είναι κατά κανόνα οι ίδιοι που έχουν υιοθετήσει τα πιο επιζήμια χαρακτηριστικά της δυτικής πολιτισμικής τοξικότητας, χαρακτηριστικά όπως η επιφανειακή κατανόηση της πολιτικής, η έμφαση στο θέαμα αντί για την ουσία και η σχεδόν πλήρης αδυναμία κατανόησης της πολυπλοκότητας της γεωπολιτικής πραγματικότητας.

Το βασικό τους σφάλμα είναι ότι πιστεύουν πως η δυτική προσέγγιση, η μετωπική σύγκρουση, ο (ψευδο)επαναστατικός ενθουσιασμός και το αδιάλλακτο ύφος, αποτελεί τον μοναδικό δρόμο προς την αλλαγή. Δεν κατανοούν ότι σε έναν κόσμο διεθνούς ισορροπίας ισχύος, είναι η διπλωματία, η οικονομική επιρροή και η στρατηγική συνεργασία που καθορίζουν το μέλλον.

Πολλοί από τους αυτοαποκαλούμενους «Μουσουλμάνους ακτιβιστές» (τύπου Ιχουάν – Αδελφοί Μουσουλμάνοι) καταλήγουν να αναπαράγουν την πιο επικίνδυνη αποικιοκρατική αφήγηση. Ότι οι Μουσουλμάνοι είναι ανίκανοι να ηγηθούν, στερούνται στρατηγικής σκέψης και είναι διαρκώς υποχείρια της Δύσης. Αυτή η άποψη βρίσκεται εγγύτερα στην ισλαμοφοβία και τον αντιμουσουλμανισμό, παρά στην υπεράσπιση του Ισλάμ.

Αντιθέτως, η ιστορία μας δεν τελείωσε με την αποικιοκρατία. Η αποικιοκρατία υπήρξε μια βαθιά πληγή, αλλά όχι ο θάνατος της Ούμμα. Τα μουσουλμανικά έθνη συνέχισαν να χτίζουν, να οργανώνονται, να διεκδικούν και να επαναπροσδιορίζουν τη θέση τους στον κόσμο. Με ηγέτες που, παρά τις αδυναμίες τους και τα λάθη τους, προωθούν σχέδια ανεξαρτησίας, ανασυγκρότησης και περιφερειακής αυτονομίας. Η επιλογή για τον Μουσουλμάνο είναι και πρέπει να παραμένει ξεκάθαρη. Έίτε στέκεσαι στο πλευρό εκείνων που οικοδομούν την ανεξαρτησία του μουσουλμανικού κόσμου με πείσμα και στρατηγική, είτε ευθυγραμμίζεσαι εν γνώσει σου ή εν αγνοία σου με τις δυνάμεις που επιδιώκουν μια Ούμμα διχασμένη, αποδυναμωμένη και διαρκώς εγκλωβισμένη σε εσωτερική αναταραχή.

Οφείλουμε, επομένως, να υπερβούμε τα συναισθήματα, τις ρητορικές εξάρσεις και τους λαϊκισμούς των Ιχουάν (Αδελφών Μουσουλμάνων). Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την πολιτική σοφία εκείνων που, παρά τις πιέσεις, έχουν επιτύχει ουσιαστικές αλλαγές στη διεθνή στάση απέναντι στο Παλαιστινιακό ζήτημα και να πάψουμε να εργαζόμαστε, έστω και άθελά μας, για τα συμφέροντα των αποικιοκρατών.