Στη δημόσια συζήτηση συχνά προβάλλεται το αφήγημα ότι στο Ισλάμ και στις κοινωνίες της Μέσης Ανατολής και Νότιας Ασίας επικρατεί ένα φαινόμενο «παιδιών νυφών» που ταυτίζεται με παιδοφιλία. Τέτοιες απόψεις συνήθως αγνοούν το ιστορικό και πολιτισμικό πλαίσιο, με αποτέλεσμα να στιγματίζουν ολόκληρες κοινωνίες. Σκοπός του άρθρου μας είναι να απαντηθεί αυτό το κυρίαρχο αφήγημα, παρουσιάζοντας στοιχεία από την ανθρωπολογία, την ιστορία και το δίκαιο. Θα δούμε ότι η έννοια της ενηλικίωσης και του κατάλληλου ηλικιακού ορίου γάμου είναι σχετική και κοινωνικά κατασκευασμένη, μεταβαλλόμενη ανά τόπο και χρόνο. Σε πολλές κοινωνίες, συμπεριλαμβανομένης της μεσαιωνικής Ευρώπης, του πρόσφατου παρελθόντος της Αμερικής, αλλά και εντός της Ιουδαϊκής και Χριστιανικής παράδοσης, οι γάμοι σε ηλικίες που σήμερα θα θεωρούσαμε πολύ μικρές ήταν αποδεκτοί και σύμφωνοι με τα ήθη της εποχής, χωρίς ηθική καταδίκη. Επιπλέον, θα εστιάσουμε στο τι πραγματικά διδάσκει το Ισλάμ. Ότι δεν υφίσταται θρησκευτική εντολή για γάμο με ανηλίκους, αντιθέτως, η ισλαμική νομολογία θέτει ως προϋποθέσεις τον ψυχικό και σωματικό καταλογισμό (ωριμότητα) και σέβεται τους νόμους της κάθε κοινότητας. Τέλος, θα συγκρίνουμε ορισμένες προπαγανδιστικές κριτικές, όπως ένα χαρακτηριστικό άρθρο που κυκλοφορεί στο ελληνικό διαδίκτυο, που παρουσίασε τις «ανήλικες νύφες» ως «ντροπή του Ισλάμ» με τη νομική πραγματικότητα στη Δύση (ΗΠΑ, Ευρώπη, Ελλάδα). Θα αναδειχθεί έτσι η υποκρισία και τα δυτικά διπλά μέτρα και σταθμά. Κοινωνίες που έως πρόσφατα επέτρεπαν παρόμοιες πρακτικές ή σήμερα σεξουαλικοποιούν την παιδική ηλικία, εμφανίζονται ως επικριτές άλλων πολιτισμών. Με εκτενείς βιβλιογραφικές αναφορές σε επιστημονικές μελέτες (π.χ. Adolescence, Sexuality and Criminal Law) θα καταδείξουμε ότι οι πρόωροι γάμοι σε ένα παραδοσιακό περιβάλλον, συνδέονται με την πολιτισμικά ορισμένη ενηλικίωση και όχι με διαστροφή, ενώ αντιθέτως η σύγχρονη δυτική σεξουαλικοποίηση της παιδικότητας αποτελεί ένα υπαρκτό και ανησυχητικό φαινόμενο. Συνέχεια ανάγνωσης «Παιδιά-νύφες και ανήλικοι γάμοι: Μια ανθρωπολογική, κοινωνιολογική και ιστορική προσέγγιση» →

Διαβάζοντας το άρθρο του Μιχάλη Στούκα στο Πρώτο Θέμα σχετικά με τους σύγχρονους «διωγμούς» των Χριστιανών, διαπίστωσα ότι παρουσιάζεται μια μονόπλευρη και ελλιπής εικόνα. Ο αρθρογράφος περιγράφει μια σειρά ιστορικών και σύγχρονων γεγονότων βίας κατά Χριστιανών, από τους ρωμαϊκούς διωγμούς έως και τις πρόσφατες επιθέσεις φανατικών δήθεν Μουσουλμάνων και καταλήγει στο άκυρο συμπέρασμα ότι «η πιο διωκόμενη θρησκεία στον πλανήτη είναι ο Χριστιανισμός». Παράλληλα, αφήνει αιχμές περί «εισαγόμενων» Μουσουλμάνων στην Ελλάδα, ενοχλείται με την δημόσια υπεράσπιση του Ισλάμ από Έλληνες Μουσουλμάνους και επικρίνει τη διεθνή κοινότητα για αδιαφορία απέναντι σε εγκλήματα κατά των Χριστιανών. Συνέχεια ανάγνωσης «Το μονόπλευρο αφήγημα περί θυμάτων της τρομοκρατίας και διωγμών στη Μέση Ανατολή» →

Καταδικάζοντας τη βαρβαρότητα των Χαριτζητών που χτύπησαν Χριστιανική Εκκλησία στη Συρία. Ξεμπροστιάζουμε την υποκρισία της Δύσης, αποκαλύπτουμε το βρόμικο παιχνίδι των μυστικών υπηρεσιών και θυμίζουμε την πραγματική στάση του Ισλάμ απέναντι στην προστασία των αθώων.

Αυτή η τρομοκρατία δεν είναι δική μας, δεν είναι της Συρίας, είναι εργαλείο των εχθρών μας. Συνέχεια ανάγνωσης «Το τρομοκρατικό χτύπημα σε Εκκλησία της Δαμασκού έχει πολύ συγκεκριμένο στόχο» →

Το παρόν βίντεο αποτελεί μια απάντηση στις δηλώσεις του δημοσιογράφου Τάκη Χατζή και των καλεσμένων του στην εκπομπή Talk (20/06/2025), οι οποίοι, με αφορμή τις εξελίξεις στο Ιράν, διολίσθησαν σε μια στοχευμένη επίθεση κατά του Ισλάμ. Η ανάλυση καταδεικνύει πώς η υποτιθέμενη γεωπολιτική ανάλυση μετατρέπεται σε ιδεολογική επίθεση στην θρησκευτική ταυτότητα των Μουσουλμάνων. Μέσα από παραδείγματα ρητορικών στρεβλώσεων, ψευδών ειδήσεων και στερεοτυπικών αφηγήσεων, αποκαλύπτεται ο βαθύτερος ισλαμοφοβικός πυρήνας του λόγου τους που προβάλλεται ως «ανάλυση». Η παρέμβαση μου δεν αποσκοπεί στην υπεράσπιση του ιρανικού καθεστώτος (μιας και το καταδικάζω), αλλά στην προάσπιση της αλήθειας. Συνέχεια ανάγνωσης «Το πρόβλημα τους είναι το Ιράν η το Ισλάμ; – Απάντηση στον Τάκη Χατζή» →

Είναι κάτι παραπάνω από κατανοητό να ευφραίνεται η καρδιά, όταν το δολοφονικό σιωνιστικό ψευδο-κράτος δέχεται επιθέσεις με πυραύλους, όποιος κι αν είναι εκείνος που τους εκτοξεύει. Η καρδιά ευφραίνεται, γιατί αυτοί οι δολοφόνοι έκαιγαν κυριολεκτικά παιδιά, εξολόθρευαν ολόκληρες οικογένειες, διέπραξαν φρικαλεότητες με την κάλυψη της Δύσης. Αυτό το συναίσθημα είναι φυσικό. Αλλά είναι παράλογο και επικίνδυνο, αν μέσα σε αυτή τη συναισθηματική φόρτωση ξεχάσουμε ποιο είναι το Ιράν. Ξεχάσουμε ποιο είναι το άλλο πρόσωπο του εχθρού. Συνέχεια ανάγνωσης «Πόλεμος Ιράν – Ισραήλ: Η στάση του Μουσουλμάνου» →