Ακροδεξιός πολιτικός, την ημέρα του Ίντ αλ-Άντχα, της μεγάλης γιορτής των Μουσουλμάνων, αναρωτιέται ειρωνικά αν οι Χριστιανοί μπορούν να γιορτάζουν τις γιορτές τους σε Ισλαμικές χώρες, όπως γιορτάζουν οι Μουσουλμάνοι στη Δύση. Ας τον επιμορφώσουμε με βίντεο, ντοκουμέντα και δεδομένα που βάζουν τα πράγματα στη θέση τους Συνέχεια ανάγνωσης «Χριστιανοί σε Μουσουλμανικές χώρες (αποδόμηση της ακροδεξιάς προπαγάνδας)» →

Η Σαουδική Αραβία βρίσκεται εδώ και δεκαετίες στο στόχαστρο μιας καλά οργανωμένης και διαρκώς επαναλαμβανόμενης δυτικής προπαγάνδας. Μέσα από τα μεγαλύτερα δημοσιογραφικά δίκτυα και αναπαραγωγικά μέσα (όπως ο Guardian και οι εγχώριοι μιμητές του), οι θεσμοί κοινωνικής πειθαρχίας της σαουδαραβικής κοινωνίας παρουσιάζονται ως «κολαστήρια», ενώ η εφαρμογή της Σαρία (ισλαμικού νόμου) δαιμονοποιείται συλλήβδην, ανεξαρτήτως του ιστορικού, κοινωνικού και πολιτισμικού της πλαισίου. Επικρατεί η λογική ότι η όποια μορφή ελέγχου, νουθεσίας ή πειθαρχίας προς τις γυναίκες δεν μπορεί παρά να είναι σύμπτωμα μισογυνισμού και ολοκληρωτικής βαρβαρότητας, μια στάση που περισσότερο αποκαλύπτει δυτική πολιτισμική αλαζονεία παρά ουσιαστικό ενδιαφέρον για τα δικαιώματα. Συνέχεια ανάγνωσης «Το παραμύθι με τα Σαουδαραβικά «κολαστήρια» και τα πραγματικά κολαστήρια της Δύσης: Μια συγκριτική πολιτισμική μελέτη» →

Σε μια περίοδο όπου όλο και περισσότερες γυναίκες στη Δύση επιλέγουν συνειδητά το Ισλάμ, τα κυρίαρχα ΜΜΕ δεν μπορούν να μείνουν απαθή. Η εφημερίδα «Καθημερινή» δημοσίευσε ένα εκτενές ρεπορτάζ, το οποίο επιχειρεί να μετατρέψει μια προσωπική, ώριμη και συνειδητή μεταστροφή στο Ισλάμ σε αφήγηση «ριζοσπαστικοποίησης». Όχι επειδή η κοπέλα έκανε κάτι επιλήψιμο, αλλά επειδή διέπραξε το “λάθος” να απορρίψει τη χρεοκοπημένη πνευματικά ταυτότητα της Δύσης. Το ερώτημα, ωστόσο, παραμένει: βασίζεται αυτή η ιστορία σε πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα, ή αποτελεί μια σκόπιμη προσπάθεια στοχοποίησης και δαιμονοποίησης κάθε νέου ανθρώπου που επιλέγει να στραφεί προς το Ισλάμ; Συνέχεια ανάγνωσης «Η εφημερίδα «Καθημερινή» στοχοποιεί Ελληνίδες που ασπάστηκαν το Ισλάμ» →

Ποιος θα φανταζόταν ότι ο αυτοπροσδιοριζόμενος υπερασπιστής του συντηρητισμού, της θρησκείας και των «παραδοσιακών αξιών» θα επέλεγε, ως εκφραστή της αγωνίας του για την πατρίδα, τον Τάσο Ξιαρχό — έναν performer που ενσαρκώνει την πολιτισμική αποδόμηση που υποτίθεται πως πολεμά; Ο Μπογδάνος, σε ένα βίντεο γεμάτο πανικό, απελπισία και φανταστικές απειλές, μετατρέπει τον Ξιαρχό σε «φωνή του λαού». Όταν η “παράδοση” χρειάζεται την αισθητική του μεταμοντέρνου glam για να επιβιώσει, τότε έχουμε χάσει κάθε μέτρο. Αυτό που παρατηρείται είναι η παρακμή ενός ολόκληρου ιδεολογικοπολιτικού χώρου, που έχει χάσει κάθε πνευματικό θεμέλιο· χωρίς συνέπεια και χωρίς ντροπή, ενώνει το “πατρίς” με το “ψιλοτάκουνο”. Και το μόνο που του απομένει, τελικά, είναι η υποκρισία. Συνέχεια ανάγνωσης «Η παρακμή του Ελληνικού Συντηρητισμού (το παράδειγμα του Μπογδάνου)» →

Αν κάποιος ψάχνει για ένα βίντεο που να αποτελεί την επιτομή της πολιτικάντικης αμορφωσιάς της ακροδεξιάς περί Μουσουλμάνων, που ζητιανεύει ψήφους με κάθε κόστος, τότε μην ψάχνετε παραπάνω. Συνέχεια ανάγνωσης «Φωνή Ψηφοθηρίας: Απάντηση στο παραμύθι του Ανδρέα Παναγόπουλου περί Ισλαμοφοβίας» →

Στον σύγχρονο κόσμο η επιφανειακή αναγνώριση της αξίας ανθρώπων και περιστάσεων μέσα από «επετειακές ημέρες» αποτελεί έναν κανόνα στη δυτική κοινωνία. Η ημέρα της μητέρας, της γυναίκας, των ερωτευμένων, του παιδιού, των ηλικιωμένων, ονομαστικές γιορτές, γενέθλια και πολλές άλλες,  είναι στιγμές που προβάλλονται ως ευκαιρίες για έκφραση σεβασμού, φροντίδας ή αγάπης. Ωστόσο, αυτή η πρακτική αποκαλύπτει μια βαθύτερη κοινωνική αντίφαση. Γιατί να θυμόμαστε και να τιμούμε αυτές τις αξίες/πρόσωπα μόνο μία ημέρα το χρόνο; Πόσο ειλικρινής μπορεί να είναι η τιμή, όταν δεν συνοδεύεται από μια σταθερή, καθημερινή δέσμευση; Το Ισλάμ αντίθετα προσφέρει μια βαθύτερη και πιο διαρκή προσέγγιση, όπου η τιμή και η αφοσίωση δεν είναι επετειακά φαινόμενα, αλλά ουσιαστικές, καθημερινές υποχρεώσεις. Οι διδαχές του Ισλάμ τοποθετούν την τιμή, τη φροντίδα και την αφοσίωση στο κέντρο της ανθρώπινης ύπαρξης, όχι ως μία περιοδική υποχρέωση, αλλά ως μια διαρκή πραγματικότητα. Συνέχεια ανάγνωσης «Ημέρα των ερωτευμένων, της μητέρας, του παιδιού: Το Ισλάμ τιμά καθημερινά ό,τι η Δύση θυμάται μόνο μια φορά τον χρόνο» →