Η σύγκρουση στο Σουδάν δεν είναι απλώς προϊόν εσωτερικών πολιτικών διαφορών, αλλά αποτέλεσμα δεκαετιών εξωτερικής οικονομικής υποδούλωσης και γεωστρατηγικής εκμετάλλευσης. Οι ΗΠΑ και το ΔΝΤμέσω των κυρώσεων των «φιλελεύθερων» πολιτικών, του χρέους και των «προγραμμάτων λιτότητας», έχουν επιβάλει ένα μοντέλο φτωχοποίησης και εξάρτησης που εξώθησε τη χώρα σε διαρκή κρίση. Ο ηγέτης της χώρας (είτε είναι ο Μπασίρ είτε ο Μπουρχάν) δεν είναι κυρίαρχος, αλλά «διαχειριστής» των εξωτερικών συμφερόντων.
Ποιες είναι οι «Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης»; Η RSF (Rapid Support Forces) είναι μια παραστρατιωτική οντότητα που δημιουργήθηκε από τον Μπασίρ και εξελίχθηκε σε ιδιωτική εγκληματική μαφία με ισχυρούς εξωτερικούς χορηγούς που επιχείρησαν να επιβάλουν τον έλεγχό τους μέσω αυτής. Είναι εγκληματική παραστρατιωτική οργάνωση, όχι θεσμικός στρατός. Χρηματοδοτείται από παράνομα δίκτυα (λαθρεμπόριο χρυσού κλπ). Δεν έχει λαϊκή στήριξη, ούτε νομιμότητα, ούτε θρησκευτική ταυτότητα. Υποστηρίχθηκε με ψευδαισθήσεις περί γρήγορης κατάληψης της εξουσίας
Τι ρόλο όμως έπαιξαν οι ΗΠΑ και η Δύση; Επέβαλαν οικονομική υποδούλωση στο Σουδάν. Υποστήριξαν τη διάσπαση της χώρας (Νότιο Σουδάν), προκαλώντας απώλεια του 75% των πετρελαϊκών εσόδων της χώρας. Επέβαλαν νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας με κοινωνικό κόστος και εκμεταλλεύτηκαν τα κινήματα διαμαρτυρίας μετατρέποντάς τα σε εργαλεία ανατροπής κυβερνήσεων.
Ποιος μπορεί να βάλει τέλος στο χάος του Σουδάν; Η λύση δεν θα έρθει από το εσωτερικό, αλλά από τους εξωτερικούς παίκτες που «διαχειρίζονται» το Σουδάν. Δηλαδή, ΗΠΑ, Ευρώπη (μέσω ΔΝΤ, Παγκόσμιας Τράπεζας), Ρωσία, Κίνα και Άραβες. Η αλλαγή θα έρθει όταν υπάρξει συναίνεση μεταξύ αυτών των δυνάμεων να εγκαταλειφθεί η μαφία του RSF και να υποστηριχθεί ο επίσημος στρατός (SAF).
Ποιο είναι το δίλημμα του Σουδάν; Δεν υπάρχει σήμερα επιλογή για πραγματική εθνική ανεξαρτησία και το δίλημμα είναι να πέσει πλήρως υπό τη σφαίρα κυριαρχίας της Δύσης (ΗΠΑ, ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα), ή να ενταχθεί στη σφαίρα επιρροής των BRICS, δηλαδή Ρωσία, Κίνα, και κυρίως των Αράβων. Η δεύτερη επιλογή τουλάχιστον, ειδικά με την παρουσία της Σ. Αραβίας και της Αιγύπτου, αφήνει ανοιχτό ένα παράθυρο πραγματικής ανεξαρτησίας στο μέλλον, ενώ η πρώτη οδηγεί σε διαρκή υποτέλεια και αστάθεια.
Είθε ο Αλλάχ, ο Ύψιστος, να προστατέψει το αίμα των αδελφών μας στο Σουδάν, να ενώσει τις καρδιές τους επάνω στην αλήθεια, να τους φυλάξει από τις δοκιμασίες, φανερές και κρυφές. Είθε να τους χαρίσει ασφάλεια. Είθε να τους χαρίσει διορατικότητα ώστε να απομακρύνουν από ανάμεσά τους εκείνους που σπέρνουν τη διχόνοια και να αντιληφθούν τα σχέδια των εχθρών τους. Είθε ο Αλλάχ, ο Ύψιστος, να διαλύσει τις τάξεις των τρομοκρατών και των σφαγέων που επιτίθενται στον άμαχο λαό και είθε να συντρίψει μαζί τους και όσους τους υποστηρίζουν, τους προωθούν ή τους χρηματοδοτούν. Είθε να στραφεί εναντίον τους η πλεκτάνη τους, και να τους αφανίσει όπως αφανίζει τους άδικους. Αμήν
Άχμαντ Μ. Ελντίν 
Ευχαριστώ πολύ για τις διευκρινήσεις. Πράγματι το τοπίο τώρα κατέχει νόημα.